Senseless Ramblings

Είχα μια μέρα να το χωνέψω αλλά ακόμα δεν την παλεύω. Δεν μπορώ να συγκρατήσω τα νεύρα μου γι’ αυτή την απίστευτη απαραδεκτίλα.

Καταφέραμε με τα χίλια ζόρια να ψηφίσει η Βουλή με συντριπτική πλειοψηφία νόμο για τα ΑΕΙ για να τα κάνει πραγματικά εκπαιδευτικά ιδρύματα αντί για τα καραγκιοζιλίκια που είναι σήμερα, κι ήρθε τώρα ο Καραγκιόζης ο Μπαμπινιώτης να τον ξηλώσει!!

«Η υποχώρηση-σημειώνει ο Κ.Μητσοτάκης- που ετοιμάζει ο νέος υπουργός Παιδείας και η αναστολή της ισχύος του εξυγιαντικού νόμου που, επιτέλους, με καθυστέρηση πολλών ετών, ψήφισε η Βουλή με συντριπτική πλειοψηφία, δεν είναι μόνο ένα τραγικό λάθος που γυρίζει την παιδεία χρόνια πίσω. Είναι και ένα μήνυμα προς όλους ότι μπορούν με επιτυχία να αρνηθούν τη νομιμότητα, όταν δεν τους συμφέρει. Και το χειρότερο είναι ότι αυτό το μήνυμα εκπέμπεται στις παραμονές των εκλογών, που επιτέλους, ο κυρίαρχος λαός θα εκφράσει τη θέλησή του και θα εκλέξει τη νέα Βουλή.

Όταν συμφωνώ με τον Μητσοτάκη σημαίνει πως τα πράγματα είναι πραγματικά στραβά και άσχημα.

Δεν είναι τραγικά παράλογο να διοργανώνεται μια μεγάλη και κοστοβόρα διοργάνωση, όπως είναι οι εκλογές του ΠΑΣΟΚ, ενώ υπάρχει μόνο ένας υποψήφιος; Ή χάνω κάτι, δηλαδή υπάρχουν λόγοι που δεν γνωρίζω οι οποίοι δικαιολογούν την όλη ιστορία, ή οι ΠΑΣΟΚοι πάνε να κάνουν ανέκδοτο (“κατέβηκε στις εκλογές μόνος του και βγήκε δεύτερος”).

Το μοναδικό επιχείρημα που μπορώ να σκεφτώ είναι ότι παρόλο που είναι ένας ο υποψήφιος πρέπει να πάρει το χρίσμα μέσω της δημοκρατικής διαδικασίας. Αλλά ακόμα κι αν έπαιρνε μόνο μία ψήφο, και κατέβαιναν και 1 εκ. ΠΑΣΟΚοι που έγραφαν στα ψηφοδέλτιά τους “ΒΕΝΙΖΕΛΟ ΕΙΣΑΙ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ, ΣΙΓΑ ΜΗ ΣΕ ΨΗΦΙΣΩ!”, τι θα έκαναν μετά; Θα κατέβαζε το ΠΑΣΟΚ ρολά;

Αν ο μόνος λόγος είναι η αφύπνιση του ΠΑΣΟΚικού DNA, θα πω ότι για άλλη μια φορά πετούν τα λεφτά τους (μου) στα σκουπίδια. Ξέρετε, όπως έκαναν ως κυβέρνηση.

Το συμπέρασμα; Αν ως λαός κατορθώναμε να κρατήσουμε λίγο την ψυχραιμία μας, αποφεύγοντας τη λογική του «ή του ύψους ή του βάθους», σίγουρα τα πράγματα θα ήταν πολύ καλύτερα. Σε αυτή τη φάση, λοιπόν, που περνάμε από το… ύψος στο βάθος, καλό θα ήταν να το φιλοσοφήσουμε και να αποφασίσουμε ότι μάλλον θα ήταν προτιμότερο να «μείνουμε ψύχραιμοι και να συνεχίσουμε».

Χωρίς να λέει το άρθρο καμιά σοφία, περιγράφει σωστά την σχιζοφρενική, άκρως συναισθηματική, σχεδόν bipolar αντιμετώπιση των ελλήνων για τα περισσότερα θέματα της καθημερινότητας και της προσωπικής τους ζωής.

[via Καθημερινή]

Η πρόθεση της κυβέρνησης να μειώσει όλες τις συντάξεις που υπερβαίνουν τα 1.300 € κατά 12% αποτελεί προκλητική αδικία για τους συνταξιούχους του ΙΚΑ και του ΟΑΕΕ και κοινωνικά αδικαιολόγητη εύνοια για τους συνταξιούχους των “ευγενών” ταμείων.

Επειδή για την ίδια σύνταξη οι εισφορές στο ΙΚΑ και του ΟΑΕΕ είναι πολλαπλάσιες από τις αντίστοιχες των ευγενών ταμείων και επειδή οι μεν συνταξιούχοι του ΙΚΑ συνταξιοδοτούνται στα 65 ενώ  οι “ευγενείς”, κατά κανόνα, στα 55. Και επειδή οι συνταξιούχοι των “ευγενών” ταμείων έχουν και πλήθος άλλων παροχών πέραν της σύνταξης.

Η συμφωνία ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. για τις συντάξεις είναι άλλη μια απόδειξη της συνεχιζόμενης εξάρτησης των δύο κομμάτων από τις κρατικοδίαιτες συντεχνίες. Η ΔΡΑΣΗ εκφράζει την απογοήτευσή από τη συμμετοχή του κ. Παπαδήμου σε αυτή την αδικία.

[via Δράση]

Δεν υπάρχουν αλλαγές στο σχέδιο νόμου για την απελευθέρωση τού επαγγέλματος των ταξί και στο οποίο έχει επαναληφθεί η διατύπωση που υπήρχε στην πέμπτη επικαιροποίηση του Μνημονίου και στο νέο οικονομικό πρόγραμμα, με μία μόνο μεταβολή ως προς το χρόνο εκτελέσεως τής συγκεκριμένης υποχρεώσεως.

Δεν το ‘χετε πιάσει το υπονοούμενο ε; Το σχέδιο νόμου ως έχει δεν συνιστά απελευθέρωση. Προσπαθείτε και πάλι να κοροϊδέψετε τους χαζούς ευρωπαίους.

Οι περιορισμοί εξυπηρετούν τα συμφέροντα των οδηγών ταξί, και ΚΑΝΕΝΟΣ άλλου.

Δεν έχουμε καταλάβει τίποτα. Ότι παθαίνουμε μας αξίζει πλήρως.

[via Καθημερινή]

Απούλητη μένει η πατάτα στις αποθήκες των παραγωγών του Νευροκοπίου Δράμας. Το 50% της τρέχουσας παραγωγής – περί τους 50.000 τόνους – πατάτας εξακολουθεί, σύμφωνα με το Δήμαρχο της περιοχής, Μελέτη Μαυρίδη, να παραμένει αδιάθετη. Όπως αναφέρει στον ΑγροΤύπο «οι έμποροι αγοράζουν την πατάτα μας στα 10 λεπτά το κιλό όταν το κόστος παραγωγής είναι στα 20 με 22 λεπτά το κιλό και τελικά η πατάτα φτάνει στον καταναλωτή 70 λεπτά το κιλό. Η πατάτα είναι μονοκαλλιέργεια στην περιοχή μας, δεν παράγουμε τίποτα άλλο, από αυτή λοιπόν εξαρτάται η επιβίωσή μας». Συνάντηση έχει προγραμματιστεί στο ΥπΑΑΤ, το μεσημέρι της Πέμπτης (16/2/2012), στην οποία οι πατατοπαραγωγοί θα ζητήσουν λύσεις από τον υφυπουργό κ. Δριβελέγκα για το πρόβλημα των αποθεμάτων της πατάτας ΠΟΠ Νευροκοπίου.

Η αγροτική παραγωγή και η λογική της κρατικής παρέμβασης σε αυτήν είναι κάτι σχετικά άγνωστο σε μένα. Δεν ξέρω και δεν καταλαβαίνω πως ακριβώς παρεμβαίνει το κράτος, ούτε κι αν θα ‘πρεπε να κάνει κάτι τέτοιο. Οι επιδοτήσεις μου φαίνονται λάθος, και νομίζω ότι θα ‘πρεπε να σταματήσουν τελείως. Βέβαια, φαίνεται να υπάρχουν πολλοί σοφότεροι από μένα που λένε ότι οι επιδοτήσεις είναι απαραίτητες. Οπότε τι ξέρω εγώ;

Στο συγκεκριμένο θέμα, αν το κόστος παραγωγής είναι υπερδιπλάσιο από το κόστος πώλησης, ποια η αιτία ύπαρξης της συγκεκριμένης παραγωγής; Γιατί να παράγουν καν πατάτες όταν δεν μπορούν να τις πουλήσουν; Και ποιος πληρώνει την διαφορά;

Μας λέει η κυβέρνηση ότι φέρνουν πατάτες από τη Γαλλία με 7 – 8 λεπτά το κιλό.

Και γιατί ασχολούμαστε ακόμα με τις πατάτες του Νευροκοπίου; Γιατί δεν εισάγουμε απλά όλες τις πατάτες που χρειαζόμαστε; Και οι αγρότες στο Νευροκόπι ας ασχοληθούν με κάτι άλλο.

Χμχ, έχω την εντύπωση ότι το απλοποιώ πολύ. Αλλά το όλο θέμα μου φαίνεται απλά περίπτωση ενός ακριβού προϊόντος που δεν θέλει να αγοράσει ο καταναλωτής.

[via ΣΚΑΪ]

Στη χώρα της παράνοιας και του ανορθολογισμού αναγκάζεσαι πολλές φορές να συζητάς το προφανές. Είναι πολύ ενοχλητικό να χρειάζεται να αποδείξεις κάθε τρεις λίγο ότι ο ουρανός είναι γαλάζιος κι ότι δεν υπάρχουν αόρατοι ροζ ελέφαντες γύρω μας. Αλλά είναι αναγκαστικό σε μια χώρα όπου ο λαός δεν διαθέτει την απαραίτητη λογική και γνώση για να μπορέσει να κρίνει για τον εαυτό του. Κάποιος πρέπει να βγει να τους τα τρίψει στη μούρη μπας και μπορέσουν να αντιληφθούν την αλήθεια.

Το τελευταίο χτύπημα των δυνάμεων της παράνοιας είναι η δημοσκόπηση που λέει ότι το 48,1% των Ελλήνων προτιμά την χρεοκοπία από το νέο μνημόνιο. Αυτό το πόρισμα με στενοχωρεί, με εντυπωσιάζει και με απογοητεύει. Δεν πίστευα ότι η τρέλα μας φτάνει σε αυτό το επίπεδο. Πίστευα ότι υπάρχει ένας μηχανισμός αυτοσυντήρησης που μας προστατεύει την ύστατη στιγμή. Απ’ ότι φαίνεται αυτό δεν ισχύει. Ας πω λοιπόν γιατί θεωρώ ότι αυτή η πεποίθηση είναι λάθος.

Βλέπω δύο λόγους:

1. Το να αρνείσαι να πληρώσεις αυτά που χρωστάς σε καθιστά απατεώνα και κλέφτη. Δανειστήκαμε τα λεφτά, τώρα πρέπει να τα δώσουμε πίσω. Δεν έχει σημασία αν τα δανειστήκαμε εμείς ή οι πολιτικοί μας. Δεν άκουσα ποτέ να διαμαρτύρεται κάποιος όταν δανειζόμασταν, προφανώς επειδή μας άρεσε που πήγαιναν τα λεφτά στις τσέπες μας. Τώρα που ήρθε η λυπητερή, όλοι κάνουν τις πάπιες και κατηγορούν τους πολιτικούς. Όταν τα έτρωγαν (με τη μορφή υψηλότερων μισθών, παροχών και δημιουργίας ατελείωτων θέσεων δημοσίων υπαλλήλων), σε κάποιες περιπτώσεις μαζί με τους πολιτικούς, ήταν καλά. Άλλα όσο κι αν κατηγορήσεις τους πολιτικούς για κακοδιαχείριση (και βεβαίως και αξίζουν πολλά κατηγορώ), στην τελική είμαστε υπεύθυνοι για αυτούς. Εμείς τους ψηφίζουμε. Εμείς τους ελέγχουμε. Δεν το κάναμε σωστά, γιατί δεν μας ενδιέφερε. Το μόνο που μας ένοιαζε ήταν να μπαίνουν λεφτά στις τσέπες μας. Το χρέος αυτό το χρεωνόμαστε εμείς. Και τώρα καλούμαστε να το εξοφλήσουμε. Κι ελπίζω, την επόμενη φορά να ψηφίσουμε πιο σοφά. Αλλά ότι κι αν γίνει στις επόμενες εκλογές, το χρέος είναι δικό μας. Αντιστοιχεί από λίγο σε κάθε έλληνα. Κι οφείλουμε να το εξοφλήσουμε. Οτιδήποτε διαφορετικό είναι ανήθικο, και μου δίνει ΑΛΛΟΝ ένα λόγο να ντρέπομαι που είμαι έλληνας.

2. Η χρεοκοπία είναι πολύ χειρότερη από το μνημόνιο. Προσπαθώ να βρω την δύναμη να υποστηρίξω αυτό το επιχείρημα, αλλά μου είναι δύσκολο. Είναι τόσο προφανές που δεν μπορώ να φανταστώ ότι κάποιος δεν το αντιλαμβάνεται. Κάνοντας μια προσπάθεια λέω τα εξής: Ας φανταστεί απλά κάποιος τι θα γίνει την επόμενη μέρα. Μια χρεοκοπία θα σημάνει και την έξοδό μας από το ευρώ. Αυτό ο κόσμος το ξέρει. Με την κήρυξη της χρεοκοπίας, οι πολίτες θα τρέξουν στις τράπεζες να αποσύρουν τα λεφτά τους για να προλάβουν την μετατροπή σε δραχμές. Οι τράπεζες δεν έχουν (πουθενά στον κόσμο) την ρευστότητα για κάτι τέτοιο. Οπότε θα παγώσουν οι λογαριασμοί. Κανείς δεν θα μπορεί να αποσύρει λεφτά, μέχρι να γίνει η μετατροπή σε δραχμές. Η αγορά κατευθείαν θα καταρεύσει, μιας και δεν θα υπάρχει ρευστότητα. Και από ‘κει και μετά τα πράγματα χειροτερεύουν. Δεν θα περιγράψω όλα όσα θα γίνουν στην πορεία. Θα πηδήξω σε ένα μακροχρόνιο γεγονός. Οι χώρες, όπως και οι εταιρίες, βασίζονται στον δανεισμό για την ανάπτυξη. Δεν βασίζονται στα κέρδη τους. Με τα κέρδη δεν μπορείς κανείς να αναπτυχθεί. Δανείζονται, επενδύουν τα δανεικά, αναπτύσσονται, αυξάνουν τα κέρδη τους και αποπληρώνουν τα δάνειά τους. Αυτό σημαίνει ότι η ανάπτυξη της Ελλάδας θα παγώσει, γιατί δεν θα μπορεί να δανειστεί. Αυτό το πάγωμα θα διαρκέσει πολλά χρόνια. Μέχρι να αποφασίσει η αγορά να μας ξαναδανείσει. Να δανείσει σε μια χώρα η οποία πριν λίγο καιρό φέσωσε όλους τους δανειστές της με ένα ωραίο, μεγάλο, φανταχτερό “άντε γαμήσου”. Δεν το βλέπω αυτό να συμβεί σύντομα. Πράγμα που σημαίνει ότι η ανάκαμψη της οικονομίας δεν θα έρθει σε 1-2 χρόνια (ή σύμφωνα με τους κακόπιστους σε 4-5). Θα έρθει 20-30 χρόνια μετά.

[via 24h.gr]

Όσο επαχθή και να είναι τα μέτρα είναι καλύτερα από την εναλλακτική λύση της στάσης πληρωμών. Τα μέτρα θα μπορούσαν να είναι ηπιότερα αν είχαν ληφθεί εγκαίρως και κυρίως αν ήσαν λιγότερο οριζόντια και περισσότερο στοχευμένα στις γνωστές δυσπλασίες του Ελληνικού κράτους. Δεν υπάρχει πια χρόνος για ν’ αλλάξουν. Πρέπει τώρα να ψηφιστούν και μετά να εφαρμοστούν αφού υποστούν αλλαγές από μια, ελπίζουμε, ικανότερη κυβέρνηση αφοσιωμένη στο γενικό συμφέρον.

Προφανές και λογικό.

[via Δράση]

Κάποιος πρέπει να μαζέψει κάπου τα Best Of από τις αρλούμπες του ΚΚΕ. Κάνω την αρχή εδώ:

Διαφορετική είναι η προσέγγιση του ΚΚΕ ως προς τη «στάση ρεαλισμού», που προβάλλουν πολλές φορές τα κόμματα που στηρίζουν την κυβέρνηση.

Η κ. Παπαρήγα είπε χαρακτηριστικά ότι ρεαλισμός και ρεαλιστικό είναι αυτό που συμφέρει το λαό [...].

Και για του δώσω βαρύτητα, το ξαναγράφω ως απόσταγμα σοφίας:

Ρεαλιστικό είναι αυτό που συμφέρει το λαό.

Δεν νομίζω ότι είναι κακή δημοσιογραφία το να απαντήσει εκείνη τη στιγμή ο δημοσιογράφος στην Παπαρήγα:

“Βασικά, όχι”.

Δεν θα θεωρούσα ότι διαλέγει οπτική γωνία, ότι είναι εγκάθετος, εμπαθής ή προκατειλημμένος. Θα θεωρούσα ότι έχει μια λογική αντίδραση όπως όταν κάποιος σου λέει ότι ένα κι ένα κάνει τρία. Και μετά πηδάει από το παράθυρο αλαλάζοντας.

Σε αυτόν τον τύπο ΔΕΝ θα πω: “Πολύ ενδιαφέρον. Ας μην σχολιάσω την παραφροσύνη σου, παρ’ όλο που αυτό που είπες και έκανες είναι προφανέστατα τρελό. Ας το γράψω κάπου για να το διαβάσουν εκατομμύρια άνθρωποι”.

Αντιθέτως, θα του πω: “Σου ‘χω κάτι ωραία λευκά ρουχαλάκια να φορέσεις, και κάτι ωραίες καραμέλες να φας. Και θα σε πάμε τώρα σε ένα μέρος με μαλακούς τοίχους όπου θα κάνεις νέους φίλους”.

ΥΓ. Προφανώς η ευθύνη δεν είναι στους δημοσιογράφους. Είναι στα πιθήκια που τα ακούνε αυτά, γουστάρουν, και δίνουν περισσότερες ψήφους στο ΚΚΕ.

[via Καθημερινή]

Η Έλλη Τριανταφύλλου δεν είναι ο κλασικός έλληνας στόκος. Είναι έξυπνος άνθρωπος με γενικά σωστή άποψη και αρκετά καλή κρίση. Γι’ αυτό τον λόγο είναι σοκαριστικό να διαβάζεις το συγκεκριμένο άρθρο της στην Καθημερινή. Ξεκινάει σχολιάζοντας τα πλεονεκτήματα του να έχεις ένα τεχνοκράτη πρωθυπουργό:

Η πρώτη, πρόχειρη σκέψη ήταν ανακουφιστική. Επιτέλους γλιτώσαμε ή ξεφύγαμε, έστω για λίγο, από τη δραματοποιημένη υπερβολή των πολιτικών.

Και αμέσως μετά τα αλλάζει:

Ομολογώ ότι η δεύτερη σκέψη ήταν λιγότερο βολική, διότι φλέρταρε με την υποψία μιας συναισθηματικής… αφυδάτωσης που είναι πιθανό να χαρακτηρίζει έναν τεχνοκράτη ή ακόμα – ακόμα και με την υποψία της απουσίας εθνικού οράματος.

Σε τι ακριβώς χρειάζεται το συναίσθημα; Για να μας πιάσει έναν-έναν ο πρωθυπουργός, να μας κάνει pat-pat και να μας πει “όλα καλά θα πάνε”; Όπως έκαναν όλοι οι πίπες που πέρασαν από την καρέκλα; Μας έλειψαν ήδη τα ψέματά τους;

Συνεχίζει:

Μπορεί να μη βοηθάει και το, μάλλον βιωματικό πια, τεχνοκρατικό του ύφος ή ακόμη και η μονότονη φωνή του, αλλά μακάρι ο κ. Παπαδήμος με την αδιαμφισβήτητη ευφυΐα του να συνειδητοποιήσει και μια πολύ βασική ανάγκη των πολιτών. Να ακούσουν επιτέλους από τα χείλη του ηγέτη τους -έστω άχρωμα, αλλά πάντως με ψυχή- ότι υπάρχει ελπίδα.

Ναι, το ύφος είναι το πρόβλημα. Έχουμε πρωθυπουργό με το λάθος ύφος. Και το ότι υπάρχει ελπίδα το έχουμε ακούσει. Το έχουν πει ΟΛΟΙ. Για την ακρίβεια, το νούμερο ένα πρόβλημά μας είναι να συνειδητοποιήσουμε πόσο βαθιά μέσα στα σκατά είμαστε. Κάτι που αργήσαμε πολύ να καταλάβουμε, και που ακόμα δεν έχουμε αντιληφθεί πλήρως, γιατί όλοι οι ψεύτες, κότες πολιτικοί φρόντιζαν να μας χαϊδεύουν τα αυτιά. Αυτό που μας έλειψε είναι η αλήθεια, όχι οι ελπίδες και το “όλα θα πάνε καλά”.

Με άλλα λόγια, να νιώσουν ότι όλες οι διαπραγματεύσεις γίνονται για εκείνους και όχι για την προσαρμογή των αριθμών της τρόικας.

Αντιλαμβάνομαι ότι ζω σε χώρα πιθήκων, και ότι οι πίθηκοι δεν είναι αρκετά ανεπτυγμένοι ώστε να μπορείς να επικοινωνήσεις μαζί τους σαν να είναι άνθρωποι. Αλλά νομίζω ότι αν τους δώσεις τώρα πολλές μπανάνες αποκρύπτοντας ότι στο μέλλον οι μπανάνες θα τελειώσουν και δεν θα έχουν καθόλου, ε, ακόμα κι οι πίθηκοι θα τα πάρουν στην κράνα.