Senseless Ramblings

Ο εξαιρετικός Χαρίδημος Τσούκας ξεβρακώνει πολύ εύστοχα την παράλογη λογική Σαμαρά:

Στην ομιλία του στον ΣΕΒ [ο Σαμαράς] είπε: «Είπα «όχι» στα μέτρα που μας πρότειναν. […] Δεν μας ρώτησαν αν πρέπει να πάρουμε τη βοήθεια του μηχανισμού στήριξης. Εδώ που μας έφεραν δεν υπάρχει άλλη λύση […], δεν έχουμε άλλη επιλογή. Μας ρώτησαν αν εγκρίνουμε αυτά τα συγκεκριμένα μέτρα, αυτό το συγκεκριμένο μείγμα πολιτικής […] Κι αυτό ασφαλώς δεν μπορούσαμε να το εγκρίνουμε. Γιατί είναι επικίνδυνο μείγμα […]».

[...]

Τι μας λέει ο κ. Σαμαράς; Πρώτον, ο μηχανισμός στήριξης είναι η μόνη μας επιλογή. Αρα, συνάγει ο λογικά σκεπτόμενος άνθρωπος, πρέπει να υιοθετηθεί (αφού δεν υπάρχει άλλη). Μπορεί να είσαι δυσαρεστημένος με το μενού που έχεις μπροστά του, αλλά τα αισθήματά σου δεν θα προσθέσουν κι άλλα πιάτα. Δεύτερον, ο «μηχανισμός στήριξης» και τα «συγκεκριμένα μέτρα» που περιέχει δεν αποτελούν δύο διαφορετικά πράγματα (έτσι ώστε να μπορείς να επιλέξεις το ένα και να απορρίψεις το άλλο), αλλά, εν πολλοίς, ένα και το αυτό. Οι εταίροι μας συμφώνησαν να μας στηρίξουν υπό τον όρο ότι θα πάρουμε, σε γενικές γραμμές, το πακέτο μέτρων που μας πρότειναν. Αυτό το πακέτο είναι ο μηχανισμός στήριξης. Αν το δέχεσαι, οι τυχόν διαφωνίες σου είναι στα επιμέρους.

Μεγάλο copy/paste από την Καθημερινή, δεν το συνηθίζω, αλλά νομίζω ότι αξίζει να μεταφερθεί όλος ο συλλογισμός.

[via Καθημερινή]

Το Αλ Τσαντίρι Νιουζ του Λαζόπουλου ξεκίνησε από μια, υποτίθεται, χιουμοριστική εκπομπή για να καταλήξει να είναι μια πολιτική εκπομπή. Ένα εργαλείο του Λαζόπουλου με το οποίο επιτίθεται σε αυτούς που δεν συμπαθεί. Και μέσω του όποιου φυσικά προσφέρει μπόλικο λαϊκισμό χαιδεύοντας τα αυτιά του κοινού του για να διατηρηθεί η θεαματικότητα σε υψηλά επίπεδα.

Αυτά τα σκέφτομαι εδώ και πολύ καιρό, αλλά σήμερα μόλις βρήκα κάποιον, τον Ναπολέων Λιναρδάτο, που τα εκφράζει με πολύ καλό τρόπο.

“Όσο περνάει ο καιρός το Αλ Τσαντίρι Νιούζ γίνεται όλο και περισσότερο πολιτικό και λιγότερο χιουμοριστικό. Είναι κάτι αναπόφευκτο μιας και το χιούμορ προϋποθέτει μια κριτική απόσταση από ανθρώπους και καταστάσεις. Η πολιτική παρέμβαση που επιχειρεί ο κ. Λαζόπουλος καταργεί αυτή την απόσταση.”

[via e-rooster.gr]

Ο λόγος για τον Σαμαρά, ο οποίος κατάφερε το φαινομενικά αδύνατο: Να κάνει χειρότερη αντιπολίτευση απ’ ότι έκανε ο Παπανδρέου επί Καραμανλή. Γνωρίζοντας πολύ καλά ότι τα μέτρα του ΔΝΤ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης (μαζί με το σχετικό νομοσχέδιο) ήταν μονόδρομος για τη χώρα, επέλεξε τον δρόμο του λαϊκισμού για να μη χάσει κάμια ψήφο προς το ΛΑΟΣ ή την αριστερά. Για να μπορεί, τα επόμενα 3 χρόνια, όταν μας γαμάνε όλους τα μέτρα να λέει ότι αυτός δεν τα υποστήριξε γιατί ήξερε τι θα γίνει. Λες και υπάρχει άλλη εναλλακτική…

Ειλικρινά έχω βαρεθεί να βλέπω το ΛΑΟΣ, ένα κόμμα με το οποίο διαφωνώ ριζικά στα περισσότερα θέματα, να εκφράζει σαφώς πιο λογικές θέσεις από την ΝΔ και σίγουρα από την απόλυτα παρανοϊκή αριστερά.

Ο Σαμαράς έκανε εαυτόν και το κόμμα του άσχετα με τις εξελίξεις. Το βάρος πλέον πέφτει αποκλειστικά στην κυβέρνηση για να μας βγάλει από την κατάσταση στην οποία έχουμε βρεθεί.

Δεν ψήφισα ΠΑΣΟΚ στις τελευταίες εκλογές. Αλλά αν γίνονταν σήμερα (και αν δεν κόστιζαν της πουτάνας τα λεφτά και δεν έστελναν και λάθος μηνύματα θα ήθελα να γίνονταν) θα υποστήριζα τον Παπανδρέου. Άργησε λίγο να φτάσει εδώ που βρίσκεται, αλλά νομίζω ότι τώρα έχει τη θέληση και το πείσμα που απαιτείται για να κάνει αυτό που πρέπει.