Senseless Ramblings

Ας σχολιάσω λίγο τα λεγόμενα του μαλάκα. Έτσι για να μην ξεχνιέμαι:

«Πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσει αυτός ο εμπαιγμός», είπε ο κ. Τσίπρας και πρόσθεσε ότι «όπου βρεθεί κι όπου σταθεί κανείς σ’ αυτή τη χώρα βλέπει απόγνωση, απελπισία, βλέπει εργαζόμενους να απολύονται, βλέπει αγρότες να αφήνουν τα χωράφια και να κλείνουν τους δρόμους, βλέπει νέους ανθρώπους να μην έχουν ελπίδα για το μέλλον» .

Εγώ όλα αυτά τα βλέπω μόνο όταν διαβάζω δηλώσεις του Τσίπρα. Η ελληνική αγορά φαίνεται να έχει επηρεαστεί ελάχιστα από την κρίση. Σε σχέση με άλλες χώρες, η κρίση πέρασε (ή περνάει) χωρίς να μας αγγίξει παρά ελάχιστα. Η χώρα με τους κρατικοδίαιτους τεμπέληδες συνεχίζει να τους έχει στα όπα-όπα, μια κρίση δεν μπορεί να το αλλάξει αυτό.

Για τις κινητοποιήσεις των αγροτών ο κ. Τσίπρας δήλωσε ότι «οι αγρότες βρίσκονται σε απόγνωση, αλλά δεν είναι ίσως οι μόνοι, αφού ο ελληνικός λαός βρίσκεται σε απόγνωση και η κυβέρνηση κάνει σα να μην καταλαβαίνει» και συμπλήρωσε πως «η κυβέρνηση τους καλεί σε επίσημους διαλόγους στο Ζάππειο και αντί να βρεθούν οι αρμόδιοι υπουργοί στα μπλόκα να εξηγήσουν ποια είναι η πολιτική τους -αν έχουν πολιτική- για την αντιμετώπιση των προβλημάτων, αντιμετωπίζουν τους αγρότες με έναν τρόπο υποτιμητικό».

Πολλές κυβερνήσεις, και του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, έχουν εξηγήσει πολλές φορές στους κωλοβάρες βλάχους πως έχουν τα πράγματα. Αλλά το να είσαι απόφοιτος νηπιαγωγίου δεν σου δίνει, απ’ ότι φαίνεται, τα φόντα να κατανοήσεις υψηλές ιδέες όπως την παρακάτω: “Σταματήστε να φυτεύετε μαλακίες! Δεν υπάρχουν άλλα λεφτα!“. Επιπλέον, ο υπουργός δεν μπορεί και δεν πρέπει να πηγαίνει στα μπλόκα γιατί τα μπλόκα είναι παράνομα και η δουλειά του υπουργού σίγουρα ΔΕΝ είναι το να τρέχει όποτε σκάει μύτη υποψήφιος εκβιαστής, έτοιμος να φάει, εις βάρος της υπόλοιπης κοινωνίας (και της λογικής).

«Αν συνεχίσει έτσι η κυβέρνηση, πολύ σύντομα θα βρεθούμε μπροστά σε μια κοινωνική έκρηξη, που δεν θα έχει τη δυνατότητα να τη διαχειριστεί» .

Ποια έκρηξη μωρέ; Λες να μην ξέρει όλη η Ελλάδα ότι οι αγρότες την περνούσαν μέλι-γάλα τόσα χρόνια; Ότι έχουν πάρει της πουτάνας τα λεφτά σε επιδοτήσεις για να μπορούν να συνεχίζουν να σπέρνουν το χωράφι με τα 2 καρότα στις βουνοπλαγιές της Πίνδου τα οποία μας κοστίζουν χρυσά και κανείς δεν θέλει να φάει; Ας συνεχίσουν να κλείνουν τους δρόμους και να εκβιάζουν και η έκρηξη θα έρθει αλλά από αλλού.

Απαντώντας σε ερώτηση για την οικονομική πολιτική, ο κ. Τσίπρας είπε ότι «έτσι όπως πάμε, σε λίγο οι προεκλογικές εξαγγελίες του κ. Καραμανλή, που τον οδήγησαν σε μια οδυνηρή ήττα, θα φαντάζουν ως μια γενναιόδωρη πολιτική. Η κυβέρνηση αποφάσισε μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα να διανύσει μια τεράστια απόσταση. Κι από εκεί που έλεγε «αυξήσεις στους μισθούς», να πάμε σε μειώσεις στο εισόδημα των δημοσίων υπαλλήλων στο ύψος του 10%. Ταυτόχρονα να πάμε σ΄ έναν πάγο σε ό,τι αφορά την κοινωνική προστασία, τις κοινωνικές παροχές, αλλά και τη δυνατότητα εργασίας στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, αλλά και στον ιδιωτικό τομέα» .

Ο Τσίπρας και το σινάφι του είναι πλέον το δηλητήριο αυτής της χώρας. Τα ψέμματα που λένε και η απόλυτα διαστρεβλωμένη πραγματικότητα που παρουσιαζούν, σε συνδιασμό με την πλήρη ανικανότητα να αντιληφθούν τα πραγματικά προβλήματα της χώρας, είναι ο μοναδικός πραγματικός κίνδυνος για την Ελλάδα.

[via Καθημερινή]

Ο Κωνσταντίνος Ζούλας σε ένα άρθρο του στην Καθημερινή παρακαλά το κράτος να τον βοηθήσει να κόψει το κάπνισμα:

Κύριε Παπακωνσταντίνου. Δεν ξέρω αν η φημολογούμενη αύξηση ενός πακέτου στα 5,40 ευρώ από 3,20 προέκυψε από λάθος του επιτελείου σας, αλλά ως μανιώδης καπνιστής σας παρακαλώ να μην τη διορθώσετε. Μην τιμαριθμοποιήσετε τον εθισμό μας, γιατί αν αυξήσετε το πακέτο στα 3,60 ευρώ ή και στα 3,80 δεν θα σκεφτούμε καν να το περιορίσουμε. Και εσείς κ. Ξενογιαννακοπούλου που δεν έχετε βάλει ποτέ τσιγάρο στο στόμα σας, σας εκλιπαρώ, μην ενδώσετε στις πιέσεις των νυχτερινών κέντρων. Απαγορέψτε το κάπνισμα παντού και κλείστε τα παράθυρα που άφησε ο προκάτοχός σας. Το βλέπετε στις βραδινές εξόδους σας ότι τα ημίμετρα δεν αποδίδουν και ότι ο επίμαχος νόμος έχει γίνει καταγέλαστος.

Διαφωνώ με τα παραπάνω σε πολλά επίπεδα:

1. Ο νόμος για την απαγόρευση του καπνίσματος όντως δεν έχει εφαρμοσθεί όπως θα έπρεπε. Η προηγούμενη κυβέρνηση ευθύνεται γι’ αυτό. Δεν μπορείς να απαγορέψεις το κάπνισμα όταν δεν έχεις αρκετούς ελεγκτές ή όταν δεν έχεις φροντίσει να μοιράσεις τις σωστές οδηγίες στις επιχειρήσεις που επηρεάζονται. Δεν είναι δυνατόν να αναρωτιούνται οι καταστηματάρχες για το τι πρέπει να κάνουν και να μην μπορούν να βρουν σήματα και πληροφορίες.

Η λύση σε αυτό το πρόβλημα είναι να εφαρμοσθεί ο νόμος σωστά. Αυτό μπορεί μια χαρά να γίνει και τώρα. Γενικά, είμαι της άποψης ότι ΟΛΟΙ οι νόμοι πρέπει να εφαρμόζονται. Η άποψη του δημοσιογράφου είναι ότι αυτός ο νόμος δεν δουλεύει γενικά οπότε είναι και άχρηστος. Εγώ λέω ότι αν κάνεις ελέγχους και χώσεις τσουχτερά πρόστιμα, μια χαρά θα δουλέψει.

Σε κάθε περίπτωση, ο νόμος αυτός δεν έχει σκοπό το να κόψει το κάπνισμα στους καπνιστές, αλλά το να προστατέψει τους μη-καπνιστές. Το οποίο με φέρνει στο δεύτερο σημείο…

2. Δεν θεωρώ ότι το κράτος οφείλει να προστατέψει τον κάθε πολίτη από τον εαυτό του δια της μεθόδου της επιβολής. Προφανώς διαφωνώ συνολικά με απαγορεύσεις περι κράνους, ναρκωτικών και οτιδήποτε άλλο μπορεί να κάνει καποιος και να θέσει τον εαυτό του σε κίνδυνο (προσοχή: τον εαυτό του, όχι τους γύρω του).

Καταλαβαίνω ότι πολλές φορές δεν έχουμε την απαραίτητη θέληση για να προστατέψουμε τον εαυτό μας, και μας βολεύει να έρχεται το κράτος ως μπαμπούλας να μας υπαγορέψει τι πρέπει να κάνουμε (και ίσως μέσω αυτής της υπαγόρευσης να μας σώσει τη ζωή). Αλλά αυτή η κρατική παρέμβαση στις ζωές μας ουσιαστικά παίρνει τη μορφή της επιβολή μιας κοινής λογικής ή κοινής ηθικής η οποία δεν είναι καλοδεχούμενη πάντα, για όλους τους ανθρώπους, σε όλες τις περιπτώσεις. Σαν ακραία παραδείγματα να αναφέρω το ότι επιτρέπεται (και σε περιπτώσεις προτείνεται) το κάπνισμα στα φρενοκομεία και σε όσους συμμετέχουν σε προγράμματα απεξάρτησης από τα ναρκωτικά. Εν ολίγοις, αυτό το οποίο είναι καλό για τους περισσότερους δεν σημαίνει ότι είναι απαραιτήτως καλό και για μένα. Και σίγουρα δεν θα ‘πρεπε να επιβάλλεται από το κράτος.

3. Πέρα από τις ηθικές διαφωνίες μου σχετικά με τον ρόλο του κράτους, με ενοχλεί και η “πονάει κεφάλι, κόψει κεφάλι” λογική του δημοσιογράφου. Πακετάρει το θέμα “τσιγάρο” ως ένα δυσάρεστο φαινόμενο και καλεί την κυβέρνηση να το εξαφανίσει με μια κίνηση (ανεβάζοντας ΠΑΡΑ πολύ ψηλά την τιμή του πακέτου). Η μπάλα παίρνει:

• Το δικαίωμα του καπνιστή να καπνίζει (το δικαίωμα της ελεύθερης επιλογής)
• Τον εκβιασμό που εμπεριέχει η αύξηση της τιμής – είναι εθισμός το κάπνισμα, οι περισσότεροι θα πληρώσουν τα παραπάνω λεφτά γιατί το να το κόψεις δεν είναι εύκολο
• Το δικαίωμα του μη-καπνιστή να αναπνέει καθαρό αέρα
• Την προβληματική εφαρμογή των νόμων λόγω ανικανότητας του κράτους (η οποία προφανώς μας επηρεάζει σε πολλά άλλα θέματα πέρα από το νόμο για το κάπνισμα)
• Τον πολίτη ο οποίος μαθαίνει να είναι επιπόλαιος και απρόσεκτος, περιμένοντας από το κράτος-μπαμπά να έρθει και να τον προστατέψει

[via Καθημερινή]

Στα πλαίσια του προηγούμενου post, η Ελενη Μπιστικα της Καθημερινής αντιδρά στις αλλαγές που θα φέρει ο “Καλλικράτης”:

Τώρα με το Σχέδιο Καλλικράτης (αλήθεια, τι τους έφταιξε ο «Καποδίστριας», ο πρώτος κυβερνήτης της Ελλάδος και αποφάσισαν να του αλλάξουν το όνομα και από πολιτικό ηγέτη προτιμούν αρχιτέκτονα;) δεν θα ξέρει ο δημότης πού να αποταθεί, σε αυτό τον δαίδαλο των 7 γενικών διοικήσεων, 13 περιφερειών, Σύστημα Περιφερειακής Αυτοδιοίκησης, περιφερειακό συνήγορο, «Συνήγορο του Δημότη» και «Συνήγορο της Επιχείρησης» μας φαντάζομαι με την «Κάρτα του Δημότη» στο χέρι να μην ξέρουμε πού να πάμε, ποιος θα μας ακούσει, με τις αρμοδιότητες αλλιώς κατανεμημένες, όλοι θα δηλώνουν αναρμόδιοι και πάλι στον δήμαρχο –με τις υπερτιμημένες εξουσίες– θα πρέπει να καταφύγουμε, στήνοντάς του καρτέρι, έξω από το σπίτι του.

Η κα. Μπιστικα φαίνεται να ενοχλείται ακόμα κι από την αλλαγή του ονόματος. Αλλά το πιο σημαντικό που λέει είναι το παρακάτω:

… ας ορίσει και μια γενική γραμματεία ανά μία στους 370 δήμους, να ’χουμε έναν άνθρωπο, να μας κάνει τη δουλειά μας, επί προσωπικής βάσεως, ενώπιος ενωπίω.

Κι εφόσον έχουμε κάποιον άνθρωπο (συνεχίζω τον συλλογισμό), τον κερνάμε κάνα καφέ, του κάνουμε και τα γλυκά μάτια, να μας εξυπηρετήσει ρε παιδί μου. Γιατί στη βλαχιά εμείς έτσι έχουμε μάθει να κάνουμε τις δουλειές μας. Η πιθανότητα το σύστημα να λειτουργεί γενικά και να μας εξυπηρετει συνολικά ως σύστημα δεν φαίνεται να περνάει από το μυαλό της αρθρογράφου. Η μοναδική λύση, σύμφωνα με αυτήν, είναι να έχεις τον δικό σου μέσα στη δημόσια υπηρεσία για να σε προσέχει.

Όπως είπα και πριν, οι έλληνες δεν θέλουν αλλαγές. Θέλουν απλά συγκεκριμένες οδηγίες για το ποιος ακριβώς θα τους κάνει το ρουσφέτι.

[via Καθημερινή]

Παρατηρώ τις τελευταίες (100) μέρες ότι η νέα κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ έχει ήδη ενοχλήσει πολλούς με τα καμώματά της. Παρ’ όλο που ορισμένα πράγματα με έχουν ενοχλήσει (ή μάλλον απογοητεύσει) κι εμένα, οι περισσότερες ενοχλήσεις που παρατηρώ έχουν να κάνουν με τον βαθύ ελληνικό συντηρητισμό ο οποίος αντιστέκεται με πάθος σε οποιουδήποτε είδους αλλαγή. Απ’ ότι φαίνεται, όταν οι Έλληνες λένε ότι θέλουν αλλαγές εννοούν ότι θέλουν περισσότερα λεφτά στη τσέπη τους. Κάπως έτσι εξαντλείται το “Γιώργο άλλαξέ τα όλα”. Τις πραγματικές αλλαγές που μπορούν να βελτιώσουν την κατάσταση της χώρας δεν τις θέλει κανένας. Είναι λες και θέλουν να αλλάξουν τα πράγματα με ένα μαγικό τρόπο. Να βελτιωθούν τα πάντα χωρίς να κουνηθεί το παραμικρό πετραδάκι.

Μια από τις βασικότερες αλλαγές είναι η ανοιχτή διακυβέρνηση. Ο Παπανδρέου είχε μιλήσει και στο παρελθόν για συμμετοχική δημοκρατία αλλά τον γράψαμε στα αρχίδια μιας γιατί εμείς οι έλληνες γουστάρουμε boy kings που αποφασίζουν και διατάζουν. Κομμάτι από αυτή την ιδέα έχει βάλει σε λειτουργία τώρα, στο πλαίσιο μιας ευρύτερης διαφάνειας η οποία επιτρέπει στους πολίτες να έχουν μια οπτική στο τρόπο που λειτουργεί η κυβέρνηση, στην συζήτηση που διαμορφώνει τις αποφάσεις, να επηρεάσουν τη συζήτηση αυτή με τη δική τους γνώμη και να παρακολουθήσουν την γενικότερη πολιτική διαδικασία. Τα τμήματα των συνεδριάσεων του υπουργικού συμβουλίου που προβάλλονται στην τηλεόραση είναι ένα τέτοιο παράδειγμα. Φυσικά, αυτή η νέα αντιμετώπιση έχει ενοχλήσει πολλούς.

1. Οι δημοσιογράφοι, οι οποίοι για πρώτη φορά δεν έχουν να κάνουν με μια black box κυβέρνηση η οποία αποφασίζει σαν ρομπότ με μια φωνή,  αντιμετωπίζουν την δημόσια συζήτηση σαν παιδάκια δημοτικού: “Πωπωωωω, είδες, την είπε ο τάδε υπουργός στον τάδε υπουργό; Πωωωπωωω, του τα ‘χωσε χοντρά”. Ή επίσης: “Ωχ, ωχ, τον στραβοκοίταξε. Αμάν, του την είπε τρελά, ωχ, θα τσακωθούν. Κρίση στην κυβέρνηση, κρίση στην κυβέρνηση!”.  Αυτή η παιδική νοοτροπία που χάνει με εντυπωσιακό τρόπο την ουσία (ποια είναι η γνώμη τού κάθε υπουργού; ποια είναι τα κριτήρια με τα οποία παίρνουν τις αποφάσεις; ποιες οι διαφορετικές σκοπιές που τους κάνουν να διαφωνούν;) δείχνει το ελεεινά χαμηλό επίπεδο της δημοσιογραφίας στην Ελλάδα. Πάτος.

2. Η προβολή τμημάτων του υπουργικού συμβουλίου επίσης ενοχλεί:

Είναι αλήθεια ότι όταν φεύγουν οι οι κάμερες από την αίθουσα γίνεται κάποια συζήτηση. Προχθές το απόγευμα, μάλιστα, η συνεδρίαση ήταν ουσιαστική. Κράτησε ώρες και εκφράσθηκε πλούσιος και έντονος προβληματισμός για τη νέα αρχιτεκτονική της Αυτοδιοίκησης. Ακόμα κι αν ήταν πάντα έτσι, όμως, η τηλεοπτική παράσταση του πρώτου μέρους προσβάλλει και απαξιώνει τον θεσμό του Υπουργικού Συμβουλίου.

Οι συνεδριάσεις του δεν είναι ούτε για να εκφωνεί λόγους προς τον λαό ο πρωθυπουργός ούτε για να εκλαϊκεύουν και να προπαγανδίζουν οι υπουργοί τα όποια νομοσχέδιά τους. Οι συνεδριάσεις είναι για να υφίστανται τη δοκιμασία της συλλογικής κριτικής οι σχεδιαζόμενες πολιτικές και νομοθετικές πρωτοβουλίες της κυβέρνησης, καθώς επίσης και για να εμπλουτίζεται ο σχετικός προβληματισμός. Στοιχειώδης κανόνας είναι οι υπουργοί να έχουν εγκαίρως ενημερωθεί γραπτώς για το προς συζήτηση θέμα και να έχουν προετοιμάσει τις παρατηρήσεις τους. Αντ’ αυτού, υποχρεώνονται να παριστάνουν τις «γλάστρες» ή να ακούνε σαν μαθητές νουθεσίες από εξωκυβερνητικούς παράγοντες!

[via Καθημερινή]

Οι λόγοι για την ενόχληση φαίνεται να έχουν να κάνουν αποκλειστικά με τη σοβαροφάνεια, και τίποτα άλλο. Δυστυχώς η σοβαροφάνεια δεν εξυπηρετεί τίποτα και κανέναν, και επιπλέον μας κάνει να χάνουμε και την ουσία. Η ουσία είναι ότι υπάρχει συζήτηση, όπως θα έπρεπε να συμβαίνει, η οποία καταλήγει σε αποφάσεις και δράσεις με την παρέμβαση του πρωθυπουργού όποτε χρειάζεται. Και αυτή είναι η πολιτική διαδιασία.

Δυστυχώς δεν είδα κανέναν να ενοχλείται (παρά μόνο κατόπιν εορτής) όταν στα υπουργικά συμβούλια του Καραμανλή, σε περιπτώσεις διαφορετικών απόψεων υπουργών, δεν υπήρχε καμία απολύτως συζήτηση. Έδινε ο Καραμανλής την ντιρεκτίβα “βρείτε τα” και την έκανε. Οι υπουργοί φυσικά δεν έβρισκαν τίποτα, και έτσι δεν γινόταν τίποτα. Αλλά όταν δεν συμβαίνει τίποτα, δεν ενοχλείται και κανένας…