Senseless Ramblings

Ο Σταύρος Λυγερός γράφει στην Καθημερινή ότι πολλοί στο παλαιό ΠΑΣΟΚ έχουν τσαντιστεί με τον Παπανδρέου, και του έστειλαν μήνυμα μη ψηφίζοντας με μεγάλη πλειοψηφία την επιλογή του για την γενική γραμματεία του κόμματος. Ο λόγος που έχουν τσαντιστεί είναι ότι ο Παπανδρέου επιλέγει νέα, σχετικά, στελέχη, αγνοώντας επιδεικτικά τους παλαιότερους του κόμματος. Ο συγγραφέας του άρθρου φαίνεται να συμφωνεί με το κόμμα, και στάζει κι αυτός λίγο φαρμάκι.

Η στάση του Παπανδρέου δίνει μια ελπίδα ότι φαίνεται σαν να καταλαβαίνει τι πρέπει να αλλάξει. Ο μοναδικός τρόπος να σπάσουν τα κομματικά συστήματα, και εντός των κομμάτων αλλά κυρίως στα όργανα της κυβέρνησης, είναι με την προβολή νέων ικανών στελεχών που δεν έχουν ποτιστεί ακόμα από τη σαπίλα του συστήματος. Η αντίδραση από το ίδιο το κόμμα του Παπανδρέου, η οποία έχει γελοιωδώς αρχίσει να λαμβάνει τη μορφή αντιπολίτευσής, δείχνει ότι τα πράγματα πάνε προς τη σωστή κατεύθυνση.

Όσον αφορά τον αρθρογράφο, εν ολίγοις υποστηρίζει ότι κάποιος νέος και ικανός οφείλει να περιμένει υπομονετικά τη σειρά του, καθώς οι παλιοί και άχρηστοι συνεχίζουν να γαμάνε τη χώρα.

[via Καθημερινή]

Σχετικά ωραία τα λέει και τα κάνει (ότι έχει κάνει) μέχρι στιγμής η νέα κυβέρνηση. Σχεδόν νιώθω άσχημα που δεν τους ψήφισα (σχεδόν).

Δεν είμαι όμως τόσο σίγουρος αν ο έλληνας θέλει όλα αυτά τα περί διαφάνειας και αξιοκρατίας που λέει ο Παπανδρέου. Έχω την εντύπωση ότι ο έλληνας ψήφισε ΠΑΣΟΚ γιατί η ΝΔ δεν του τα ‘λεγε καλά, ενώ το ΠΑΣΟΚ τα παρουσίαζε ρόδινα. Νομίζω ότι το ψήφισε ο κόσμος με τη λογική “θα φάμε καλά τώρα”. Μου φαίνεται ότι πολλοί παρακολουθούν αυτά που γίνονται τώρα, τους ανοιχτούς διαγωνισμός στα υπουργεία, με το φρύδι ανασηκωμένο, το μάτι μισάνοιχτο, με την κλασσική ελληνική κουτοπονηριά, και πολλοί χαλιούνται, ίσως, που επιλέγουν άτομα με αξιοκρατικά κριτήρια αντί να επιλέξουν μέσα από τα κομματικά συστήματα ή έστω από τον υπάρχοντα δημόσιο τομέα.

Ο συντηρητικός και ειλικρινής Αντώνης Καρκαγιάννης επιβεβαιώνει κάποια (ίσως και όλα) από τα παραπάνω:

Ο,τι και να λέγεται και ό,τι και να ακούγεται, δεν θα πάψω να πιστεύω ότι ο φυσικός σύμβουλος και συνεργάτης ενός υπουργού (πολιτικού προϊσταμένου) είναι ο δημόσιος υπάλληλος, η μόνιμη υπαλληλική ιεραρχία. Αν ψάξει εκεί θα βρει φιλότιμο, εντιμότητα, γνώση και πείρα. Δεν είναι βέβαιο ότι αυτές οι αρετές θα βρεθούν στο Διαδίκτυο. Και ένα τελευταίο: καλή και άγια η διαφάνεια. Οταν, όμως, καταντάει «στυλάκι» μετατρέπεται στο αντίθετό της.

Παραμένω, προσωρινά, αισιόδοξος.

[via Καθημερινή]

Δεν μπορώ να πιστέψω ακόμα ότι τα παρακάτω έγιναν όπως τα δείχνουν.