Senseless Ramblings

Επίθεση στον πρωθυπουργό εξαπέλυσε η αναπληρώτρια εκπρόσωπος της ΝΔ Βασιλική Τζότζολα, σημειώνοντας ότι «ο πρωθυπουργός του Μνημονίου επιμένει να μαζεύει γύρω του ξένους συμβούλους».

«Το ερώτημα είναι: Γιατί όχι Έλληνες; Και πόσο κοστίζουν οι απευθείας αυτές αναθέσεις; Περιμένουμε απάντηση», πρόσθεσε.

[Αρχή ειρωνίας]

Καταρχήν να συμφωνήσω κι εγώ ότι θέλω έλληνες συμβούλους, κι όχι ξένους. Ως γνωστόν, οτιδήποτε ελληνικό είναι σαφώς ανώτερο, μιας και όταν εμείς ανακαλύπταμε την οικονομία και κάναμε τα πρώτα IPO στην αρχαία Αθήνα, οι ξένοι έτρωγαν βελανίδια. Οπότε κι πρωθυπουργός οφείλει να προσλάβει έλληνες, κατά προτίμηση με τσαρούχια να τρώνε φέτα. Το αν έχουν γνώσεις από ΔΝΤ και ΕΚΤ είναι δευτερεύον.

Δεύτερον, να τους πάρει ΜΟΝΟ αν είναι σε τιμή ευκαιρίας. Αν είναι ακριβοί δεν τους θέλουμε. Στην τελική, τι παραπάνω θα σου πει ένας σύμβουλος;  Εξ’ άλλου, ακόμα κι αν αυτά που μας λέγανε είναι σωστά, πάλι στ’ αρχίδια μας θα τους γράφαμε. Γιατί εμείς την Ελλάδα την πονάμε, κι αυτό αρκεί για να πάρεις τις σωστές αποφάσεις.

[Τέλος ειρωνίας]

Πήγε ο Σαμαράς διακοπές κι έπεσε σήμα ότι ξεκίνησε η ώρα της μαλακίας;

Ή μήπως σκέφτηκε: “Ε, μωρέ, άστην να τα πεί. Σάμπως βλέπει κανείς τηλεόραση αυτές τις μέρες;”

[via Καθημερινή]

Διαβάζω ότι η απεργία των οδηγών βυτιοφόρων θα λάβει σήμερα τέλος, και θα ξεκινήσει διάλογος με την κυβέρνηση. Οι λόγοι για το τέλος της απεργίας είναι οι παρακάτω:

1. Δεν κατάφεραν να εκβιάσουν τη χώρα. Η κυβέρνηση δεν λύγισε.

2. Η τροφοδοσία της αγοράς ξαναξεκίνησε με την επίταξη και τη χρήση ιδιωτικών βυτιοφόρων.

3. Ολόκληρη η χώρα είναι έτοιμη να τους λιντσάρει για τα προβλήματα που προκαλούν.

Η δική μου ερώτηση είναι: Ποιος ο λόγος να ξεκινήσει η κυβέρνηση διάλογο μαζί τους, τώρα;

Δημιούργησαν ήδη πρόβλημα στην αγορά και στην χώρα γενικότερα. Χλεύασαν αυτά που είχε να τους προσφέρει η κυβέρνηση και συνέχισαν τον εκβιασμό της απεργίας. Και τώρα που είδαν ότι δεν κατάφεραν κάτι, πάνε σε διάλογο.

Ποιος ο λόγος να μην τους πει η κυβέρνηση ότι τώρα πλέον, είναι πολύ αργά; Ποιος ο λόγος να κάνει τον κόπο να καθίσει έστω μαζί τους στο τραπέζι;

[via Crack Two]

Ο εξαιρετικός Χαρίδημος Τσούκας ξεβρακώνει πολύ εύστοχα την παράλογη λογική Σαμαρά:

Στην ομιλία του στον ΣΕΒ [ο Σαμαράς] είπε: «Είπα «όχι» στα μέτρα που μας πρότειναν. […] Δεν μας ρώτησαν αν πρέπει να πάρουμε τη βοήθεια του μηχανισμού στήριξης. Εδώ που μας έφεραν δεν υπάρχει άλλη λύση […], δεν έχουμε άλλη επιλογή. Μας ρώτησαν αν εγκρίνουμε αυτά τα συγκεκριμένα μέτρα, αυτό το συγκεκριμένο μείγμα πολιτικής […] Κι αυτό ασφαλώς δεν μπορούσαμε να το εγκρίνουμε. Γιατί είναι επικίνδυνο μείγμα […]».

[...]

Τι μας λέει ο κ. Σαμαράς; Πρώτον, ο μηχανισμός στήριξης είναι η μόνη μας επιλογή. Αρα, συνάγει ο λογικά σκεπτόμενος άνθρωπος, πρέπει να υιοθετηθεί (αφού δεν υπάρχει άλλη). Μπορεί να είσαι δυσαρεστημένος με το μενού που έχεις μπροστά του, αλλά τα αισθήματά σου δεν θα προσθέσουν κι άλλα πιάτα. Δεύτερον, ο «μηχανισμός στήριξης» και τα «συγκεκριμένα μέτρα» που περιέχει δεν αποτελούν δύο διαφορετικά πράγματα (έτσι ώστε να μπορείς να επιλέξεις το ένα και να απορρίψεις το άλλο), αλλά, εν πολλοίς, ένα και το αυτό. Οι εταίροι μας συμφώνησαν να μας στηρίξουν υπό τον όρο ότι θα πάρουμε, σε γενικές γραμμές, το πακέτο μέτρων που μας πρότειναν. Αυτό το πακέτο είναι ο μηχανισμός στήριξης. Αν το δέχεσαι, οι τυχόν διαφωνίες σου είναι στα επιμέρους.

Μεγάλο copy/paste από την Καθημερινή, δεν το συνηθίζω, αλλά νομίζω ότι αξίζει να μεταφερθεί όλος ο συλλογισμός.

[via Καθημερινή]

Το Αλ Τσαντίρι Νιουζ του Λαζόπουλου ξεκίνησε από μια, υποτίθεται, χιουμοριστική εκπομπή για να καταλήξει να είναι μια πολιτική εκπομπή. Ένα εργαλείο του Λαζόπουλου με το οποίο επιτίθεται σε αυτούς που δεν συμπαθεί. Και μέσω του όποιου φυσικά προσφέρει μπόλικο λαϊκισμό χαιδεύοντας τα αυτιά του κοινού του για να διατηρηθεί η θεαματικότητα σε υψηλά επίπεδα.

Αυτά τα σκέφτομαι εδώ και πολύ καιρό, αλλά σήμερα μόλις βρήκα κάποιον, τον Ναπολέων Λιναρδάτο, που τα εκφράζει με πολύ καλό τρόπο.

“Όσο περνάει ο καιρός το Αλ Τσαντίρι Νιούζ γίνεται όλο και περισσότερο πολιτικό και λιγότερο χιουμοριστικό. Είναι κάτι αναπόφευκτο μιας και το χιούμορ προϋποθέτει μια κριτική απόσταση από ανθρώπους και καταστάσεις. Η πολιτική παρέμβαση που επιχειρεί ο κ. Λαζόπουλος καταργεί αυτή την απόσταση.”

[via e-rooster.gr]

Ο λόγος για τον Σαμαρά, ο οποίος κατάφερε το φαινομενικά αδύνατο: Να κάνει χειρότερη αντιπολίτευση απ’ ότι έκανε ο Παπανδρέου επί Καραμανλή. Γνωρίζοντας πολύ καλά ότι τα μέτρα του ΔΝΤ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης (μαζί με το σχετικό νομοσχέδιο) ήταν μονόδρομος για τη χώρα, επέλεξε τον δρόμο του λαϊκισμού για να μη χάσει κάμια ψήφο προς το ΛΑΟΣ ή την αριστερά. Για να μπορεί, τα επόμενα 3 χρόνια, όταν μας γαμάνε όλους τα μέτρα να λέει ότι αυτός δεν τα υποστήριξε γιατί ήξερε τι θα γίνει. Λες και υπάρχει άλλη εναλλακτική…

Ειλικρινά έχω βαρεθεί να βλέπω το ΛΑΟΣ, ένα κόμμα με το οποίο διαφωνώ ριζικά στα περισσότερα θέματα, να εκφράζει σαφώς πιο λογικές θέσεις από την ΝΔ και σίγουρα από την απόλυτα παρανοϊκή αριστερά.

Ο Σαμαράς έκανε εαυτόν και το κόμμα του άσχετα με τις εξελίξεις. Το βάρος πλέον πέφτει αποκλειστικά στην κυβέρνηση για να μας βγάλει από την κατάσταση στην οποία έχουμε βρεθεί.

Δεν ψήφισα ΠΑΣΟΚ στις τελευταίες εκλογές. Αλλά αν γίνονταν σήμερα (και αν δεν κόστιζαν της πουτάνας τα λεφτά και δεν έστελναν και λάθος μηνύματα θα ήθελα να γίνονταν) θα υποστήριζα τον Παπανδρέου. Άργησε λίγο να φτάσει εδώ που βρίσκεται, αλλά νομίζω ότι τώρα έχει τη θέληση και το πείσμα που απαιτείται για να κάνει αυτό που πρέπει.

Από όλα τα (μεγάλα) προβλήματα που έχουν τα ελληνικά πανεπιστήμια, το πιο σημαντικό είναι αυτό της λανθασμένης αποστολής που καλούνται να εκπληρώσουν. Τα πανεπιστήμια στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή λειτουργούν μέσα σε μια φούσκα η οποία απέχει πολύ από την πραγματικότητα και την αγορά εργασίας. Πιστεύω ότι έτσι δεν εκπληρώνουν τον πραγματικό σκοπό τους και η ύπαρξή τους καταντά να είναι περισσότερο διακοσμητική, για να μπορούμε να κομπάζουμε ότι έχουμε πανεπιστήμια υψηλής ποιότητας, και λιγότερο ουσιαστική.

Η πανεπιστημιακή εκπαίδευση δεν προετοιμάζει τους απόφοιτους για την αγορά εργασίας: Η ύλη των μαθημάτων είναι πολύ πιο θεωρητική απ’ ότι θα έπρεπε. Παρ’ όλο που η θεωρία πρέπει να υπάρχει, στο βαθμό που θέτει τις βάσεις, στην πρώτη τους δουλειά (και για το υπόλοιπο της ζωής τους) οι απόφοιτοι θα κληθούν να εφαρμόσουν ότι έμαθαν στην πράξη. Η προσγείωση είναι απότομη λόγω της έλλειψης πρακτικής εξάσκησης κατά τη διάρκεια των σπουδών τους. Αυτό μπορεί να διορθωθεί με περισσότερα εργαστήρια, περισσότερες εργασίες και γενικότερα με μια προσέγγιση που κατευθύνει τους φοιτητές να εφαρμόσουν αυτά που μαθαίνουν σε πραγματικές συνθήκες.

Επίσης, οι γνώσεις που λαμβάνουν οι φοιτητές πρέπει να συμβαδίζουν (σε κάποιο βαθμό) με αυτό που ζητάει η αγορά. Δεν είναι δυνατόν να διδάσκουν τα πανεπιστήμια παρωχημένες και άχρηστες τεχνολογίες γιατί έτσι καταδικάζουν τους απόφοιτους στην ανεργία. Πρέπει να συμβαδίζουν με την τεχνολογία που χρησιμοποιείται στην αγορά. Κι αν θέλουν να διαπρέψουν θα πρέπει να βρίσκονται και λίγο μπροστά.

Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει φυσικά να γίνουν τα πανεπιστήμια προθάλαμοι ενός συγκεκριμένου επαγγέλματος (μαθαίνω να βιδώνω μια βίδα και τίποτα άλλο). Αλλά αυτή τη στιγμή είμαστε στο ακριβώς αντίθετο άκρο. Ένας λόγος (από τους πολλούς) που οι απόφοιτοι δυσκολέυονται να βρουν δουλειά είναι ακριβώς αυτή η έλλειψη σχετικών γνώσεων.

Η έρευνα δεν συνδέεται με την αγορά: Η έρευνα που διεξάγεται γίνεται για χάρη της έρευνας και μόνο. Σε ελάχιστες περιπτώσεις ασχολούνται οι πανεπιστημιακοί με πραγματικά προβλήματα, οι λύσεις των οποίων θα μπορούσαν ίσως κάποια στιγμή να βρουν τον δρόμο τους στην αγορά. Στο εξωτερικό η έρευνα στις περισσότερες περιπτώσεις χρηματοδοτείται από εταιρίες με σκοπό να επωφεληθούν και οι δύο. Πολλές, πάρα πολλές τεχνολογίες των υπολογιστών βγήκαν και συνεχίζουν να βγαίνουν από πανεπιστήμια τα οποία δημιουργούν τις βάσεις τις οποίες μετά πακετάρουν σε προϊόντα και πουλάνε οι εταιρίες. Στην Ελλάδα τέτοιου είδους έρευνα σπανίζει. Σπανίζει φυσικά και η ανάλογη χρηματοδότηση.

Και πάλι, σε καμία περίπτωση δεν πρέπει τα πανεπιστήμια να γίνουν χώρος δημιουργίας προϊόντων συγκεκριμένων εταιριών. Αλλά, και πάλι, αυτή τη στιγμή βρισκόματε στο άλλο άκρο.

Για να κλείσω: Οι περισσότεροι πρυτάνεις θα διαφωνήσουν με τα παραπάνω. Βλέπουν την πανεπιστημιακή παιδεία ως κάτι καθαρό και ευγενές που δεν πρέπει να μολυνθεί από το βρώμικο άγγιγμα της αγοράς. Βλέπουν τις σχολές τους περισσότερο ως ένα χώρο όπου φτιάχνουν χαρακτήρες αυριανών πολιτών και λιγότερο (ίσως και καθόλου) ως χώρο που θέτει τις βάσεις αυριανών εργαζομένων. Γι’ αυτό και οι αλλαγές που πρέπει να γίνουν δεν είναι απλές. Απαιτούν μια ριζική αλλαγή στον τρόπο σκέψης όσον αφορά το τι θέλουμε από τα υψηλότερα εκπαιδευτικά ιδρύματα της χώρας.

Χάρηκα πολύ με το παρακάτω:

Τον αποφασιστικό ρόλο που του έχει παραχωρήσει ο πρωθυπουργός επιβεβαίωσε χθες με μάλλον αδόκητο τρόπο ο κ. Θοδ. Πάγκαλος. Στην κοινωνική και οικονομική επιτροπή της οποίας προήδρευσε όχι μόνον απαρίθμησε τις κυβερνητικές δράσεις που καθυστερούν στο πλαίσιο του Προγράμματος Σταθερότητας, αλλά διένειμε στους υπουργούς ολόκληρο τόμο 200 σελίδων, περιγράφοντας αναλυτικά τις υποχρεώσεις που έχουν αναλάβει και θέτοντάς τους ουσιαστικά προ των ευθυνών τους. Κατά πληροφορίες, μάλιστα, δεν ήταν λίγοι οι υπουργοί που αιφνιδιάστηκαν, όταν συνειδητοποίησαν ότι ο αντιπρόεδρος έχει ήδη θέσει σε εφαρμογή μηχανισμό χρονικής και ποσοτικής παρακολούθησης κάθε κυβερνητικής δράσης, γεγονός που αποδεικνύεται και από ευθείες παραινέσεις του καταρχήν στις υπουργούς Οικονομίας και Υγείας κ. Λούκα Κατσέλη και Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου, τις οποίες, σύμφωνα με πληροφορίες, εγκάλεσε για αναιτιολόγητες υστερήσεις και καθυστερήσεις και δευτερευόντως στον κ. Ανδ. Λοβέρδο και την κ. Αννα Διαμαντοπούλου στο νομοθετικό έργο των οποίων επίσης διαπίστωσε βραδείς ρυθμούς.

Έτσι, στην πρίζα!

[via Καθημερινή]

Με ειδική κυβερνητική πτήση, υπό στοιχεία ΗAF 209 θα μεταφερθεί το Μ. Σάββατο το απόγευμα από τα Ιεροσόλυμα – μέσω Τελ Αβίβ – στην Αθήνα το Άγιο Φως. Κατά την άφιξη του στο Διεθνές Αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος» θα αποδοθούν τιμές αρχηγού Κράτους.

Στο φως;

Αρχηγός κράτους;

Έχω αποδεχτεί ότι πρέπει να σέβομαι την τρέλα του κάθε πιστού οποιασδήποτε θρησκείας που πιστεύει ότι υπάρχουν αόρατα παντοδύναμα όντα στον ουρανό. Είναι ανάγκη να την πληρώνω όμως;

[via Καθημερινή]